Μια πόλη γεμάτη βυζαντινά μνημεία, αγορές, τεμένη, χάνια, μουσεία και, βεβαίως, χρώματα, γεύσεις και ένα ατελείωτο μωσαϊκό ανθρώπων

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Αν έχετε χρόνο και μπορείτε να αφιερώσετε μια μέρα, τότε αξίζει να κάνετε "μαζί μου" μια υπέροχη βόλτα στην Πόλη και να δείτε πολλά - πολλά μαζεμένα αξιοθέατα:


Πρώτα πίνουμε τον πρωινο καφε μας στο καφενειο (4 L), μεσα γιατι εχει λιγη ψυχρα και κανουμε και τον ναργιλε μας!
Ξεκινάμε από την οδό Peykhane, περνάμε μπροστα απο τον ταφο του Fuad Pasa και κατευθυνόμαστε προς στο ιστορικο Sultanahmet.


Διασχίζουμε τον αρχαιο Ιπποδρομο με τον Οβελίσκο.


Το παλατι του Μεγαλου Βεζυρη Ιμπραημ Παργαλή, του ελληνικής καταγωγής μουσουλμάνου, γαμπρού του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και μέντορα του γενίτσαρου μεγάλου αρχιτέκτονα Σινάν.


Προσπερνάμε την γερμανικη κρηνη στο νοτιο ακρο του Ιπποδρομου.


Ακολουθεί το χαμαμ της σουλτάνας Χιουρεμ, νομιμης συζυγου του Σουλεϊμαν του Μεγαλοπρεπους. Λεγεται οτι υπηρχε υπογειο τουνελ που συνέδεε την Αγια Σοφια με το χαμαμ. Με προφαση οτι πηγαινει στο τοτε τεμενος να προσευχηθει, περνουσε στο χαμαμ οπου την περιμενε ο εραστης της, ο αρχιτεκτονας Μιμαρ Σιναν!


Στην συνέχεια αντικρύζουμε την κρηνη του σουλτανου Αχμετ Γ', μπροστα στην Imperial Gate του Τοπ Καπί.


Αφου περασουμε μπροστα απο την Αγια Σοφια, παρατηρούμε ότι ο κοσμος εχει ηδη σχηματισει τις καθημερινες ουρες της υπομονης, μήκους 150μ.


Καμιά διακοσαριά μέτρα πιο πέρα θα βρούμε τηνΒασιλικη Δεξαμενη Λέγεται και Basilica Cistern ή Yerebatan Saray. Ειναι μια υπογεια δεξαμενη χωρητικοτητας 80.000 κυβικών, χτισμενη απο τον Ιουστινιανο Α', η οποια τροφοδοτουσε με νερο το Μεγαλο Παλατι και αργοτερα ,μετα την αλωση, το Τοπ-Καπι (είσοδος, δυστυχώς, 10 L!). Εαν κατεβειτε τα 55 σκαλοπατια το καλοκαιρι, θα απολαυσετε την δροσια που θα υπαρχει κατω. Εαν ομως κατεβειτε χειμωνα, ντυθειτε γερά. Υπάρχει και καφετερια για καφε, τσαι ή αναψυκτικο. Το τσιγαρο απαγορευεται.

Αφηνουμε την Βασιλικη Δεξαμενη και διασχίζουμε τα γραφικα στενα του Sultanahmet, πίσω από την αγια-Σοφιά.


Φτάνουμε στο Sirkeci.


Μπαινουμε, πλέον, στο Eminonu, περνωντας μπροστα απο το Μεγαλο Ταχυδρομειο που είναι μια πανεμορφη νεοκλασσικη κατασκευη, η οποια καταλαμβανει μια εκταση 3.200 τ.μ. Η οικοδόμησή του άρχισε το 1905 και τελειωσε το 1909.


Φτάνουμε μπροστα στον ταφο του σουλτανου Abdulhamit Α' ο οποίος ήταν ο 27ος σουλτανος της οθωμανικης αυτοκρατοριας και εζησε απο το 1725-1789.Ηταν ο πιο ευγενικος σουλτανος και οι Τουρκοι τον αποκαλουν Άγιο.


Μια μικρη επισκεψη στο εσωτερικο και παμε για την πλατεια που ειναι μπροστα στοYeni cami και την αιγυπτιακη Αγορα.


Λίγο πριν την πλατεία, βλέπουμε το κτίριο της Deutsche Orient Bank. Πρόκειται για ένα ομορφο κτιριο, οπου γυριστηκαν και καποιες σκηνες στην τελευταια ταινια του James Bond, "Skyfall".
Ειμαστε, πλεον, στην πλατεια μπροστα απο την αιγυπτιακη Αγορα, το κεντρικοτερο σημειο του Eminonu οπου κυκλοφορουν χιλιαδες ανθρωποι καθημερινα, ειτε για αγορες στην Αγορα μπαχαρικων ή στις αγορες του Tahtakale και Mercan.


Το στομαχι διαμαρτυρεται! Μια σταση για λιγη ξεκουραση και ενα σαντουιτσακι με κοκορετσι επιβάλλεται. Το κοκορετσι τους δεν ειναι το ιδιο με το δικο μας. Έχει μονο εντερα και καθολου εντόσθια (απαγορευονται απο την θρησκεια τους). Οταν το σερβιρουν, δε,  το ψιλοκοβουν σαν τον κιμα και οχι σε φετες οπως ξερουμε (7-8 L).


Μέσω της Γεφυρας του Γαλατα περναμε στο Karakoy και ακολουθουμε τις γραμμες του τραμ.
Φτάνουμε μετά από λίγο την κρηνη του Tophane, μια από τις μεγαλύτερες της Πόλης. Χτιστηκε επι σουλτανου Μahmud A' το 1732. Γυριζουμε πισω και διπλα στην Γεφυρα Ataturk, συνανταμε άλλη μια μεγάλη κρήνη.


Την κρηνη της Saliha Sultan που είναι, ίσως, η ομορφότερη της Κωνσταντινούπολης (αν πλησιάσεις υπάρχουν θαυμάσια σκαλίσματα).
Διασχιζoυμε την γεφυρα Ataturk.


Ενώ βρισκόμαστε πάνω στην γέφυρα, κοιτώντας δυτικά, βλεπουμε στο βάθος την καινουρια γεφυρα του Κερατιου. Μολις περασουμε την γεφυρα, ειμαστε εξω απο τα θαλασσια τειχη της παλιας Πολης. Κατεύθυνση δεξιά, δίπλα στον Κεράτιο.


Προχωράμε κάμποσα μέτρα και στα αριστερά μας βλέπουμε την πυλη Cibalikapi (μια από τις 3-4 των θαλασσίων τειχών).
Διακόσια μέτρα πιο κάτω βρίσκουμε και την πυλη Ayakapi.
Ακριβώς δίπλα στην πύλη αυτή μπορούμε να κανουμε μια σταση σε μια υπεροχη καφετερια με τρεις οροφους.


Η θεα του Κερατιου απο τον τριτο οροφο ειναι καταπληκτικη. Κανει και πολυ ωραιο τουρκικο καφε (4-5 L, αλλά τσιγάρο... γιοκ!)

Λίγο παρακάτω και αριστερα σε ένα δρομάκι, βρίσκουμε το Οικουμενικο Πατριαρχειο της Ορθοδοξης Ανατολικης Εκκλησιας. Απο το 1600 ο  ναος του Αγ. Γεωργιου ειναι ο πατριαρχικος ναος. Μπορούμε να ανάψουμε ένα κερί. Χιλιαδες Ορθοδοξων πιστων συρρεουν στο Πατριαρχειο όλο τον χρόνο. Μετά το προσκύνημα στον αϊ-Γιώργη, μια βολτα στο Φαναρι ειναι απαραίτητη.


Εδω ζουσαν ολοι εκεινοι που κινουσαν το εμποριο, την κρατικη μηχανη, τις τραπεζες της οθωμανικής αυτοκρατοριας. Οι περίφημοι Φαναριωτες!
Πολυτελεια και αφθονο χρημα σε ολο το Φαναρι. Ήταν μια απλησιαστη περιοχη για την μεγαλη  μαζα των Τουρκων και των Ελλήνων. Τοτε, εκεινα τα χρονια! Τωρα; Τωρα εγκαταλειψη, φτώχεια και μαρασμος ολης της περιοχης. Πιθανοτατα βασει σχεδιου! Ολοι οι εσωτερικοι μεταναστες εισβαλουν στα εγκαταλειμμένα σπιτια και τα κατοικουν με την ανοχη του κρατους.


Και οι παλιοι Τουρκοι, κατοικοι της περιοχης, αναγκαζονται να φυγουν αγανακτισμενοι και κουρασμενοι απο τον καθημερινο αγωνα εναντια στον νεο τροπο ζωης που εφεραν οι ''ξενοι''. 'Έφυγαν οι Ελληνες γειτονες μας και μας κουβαληθηκαν οι χωριατες'' λένε σχετικά.


Ανεβαίνουμε στην πλαγιά του λόφου, πάνω από το Πατριαρχείο και συναντάμε την "Μεγαλη του Γενους Σχολη". Ιδρυθηκε μετα την αλωση απο τον Γεννάδιο Σχολάριο. Απο το 1454 λειτουργει χωρις καμια διακοπη. Εδω φοιτησαν παιδια φαναριωτικων οικογενειών, πληθος πατριαρχων, αξιωματουχοι της κυβερνησης (ακομη και Τουρκοι). Σημερα λειτουργει ως σχολειο δευτεροβαθμιας εκπαιδευσης. Αφηνουμε θλιμμενοι το Φαναρι.


Προχωράμε παρακάτω και στα δεξιά μας συναντούμε την βουλγαρική εκκλησια του Αγ.Στεφανου. Αυτη η εκκλησια εχει κατι ενδιαφερον. Η εξωτερικη κατασκευη της ειναι εξ' ολοκληρου απο σιδηρο.


Περναμε την γεφυρα του Κεράτιου, ρίχνουμε ένα βλέμμα θαυμασμού στο τεμενος του Εγιουπ και ανεβαινουμεστον λοφο Piyer Loti. Επανω στον λοφο υπαρχουν καφετεριες, εστιατορια και καταστηματα με σουβενιρ.


Συστηνω το καφε ''Nargilevi''. Eχει πολυ καλη ατμοσφαιρα και καταπληκτικη θεα (4-5L). Πισω απο το τεμενος υπαρχει ενα δρομακι που σε οδηγει στο τελεφερικ και σε ανεβάζει ψηλά στην κορυφή του λόφου. Η αποσταση δεν ειναι μεγαλη αλλα ειναι ενδιαφερουσα γιατι περναει πανω απο ενα πολυ μεγαλο παλιο νεκροταφειο, στην πλαγια. Παίρνουμε τον δρομο της επιστροφης και στην γεφυρα του Κερατιου στριβουμε δεξια και βαδιζουμε τωρα κατα μηκος των χερσαιων τειχων.


Μετα απο λιγο ειμαστε μπροστα στα ερειπια του παλατιου του Κων/νου Πορφυρογεννητου. To παλατι χτιστηκε τον 13ο αιωνα και βρίσκεται δίπλα στο παλάτι των Βλαχερνών. Ονομαστηκε ετσι προς τιμήν του Κων/νου Παλαιολογου που ηταν Πορφυρογεννητος (δηλαδη γεννηθηκε στην αιθουσα της πορφύρας, όπου γεννιόταν τα παιδιά των εν ενεργεία αυτοκρατόρων).


Πολλοι θεωρουν ότι το παλατι αποτελεί μερος του παλατιου των Βλαχερνων, αλλα αυτό δεν αληθευει.

Εδώ, σ΄αυτό το πάρκινγκ, πριν γινουν οι προσχωσεις, ηταν η περίφημη κερκοπορτα, από την οποία, σύμφωνα με τον θρύλο (η πραγματικότητα είναι διαφορετική) μπήκαν οι Τούρκοι και άρχισε η Άλωση της Πόλης. Αφηνουμε το παλατι και στον επομενο μεγαλο κομβο της πυλης Ανδριανουπολης, ξαναμπαινουμε στην παλια Πολη.


Ειμαστε, πια, μακρυα απο το ιστορικο κεντρο και ενα ταξι μας πηγαινει στο υδραγωγειο του Ουάλεντος που βρίσκεται κοντά στην μονή Παντοκράτορα. Η κατασκευη του αρχισε επι Μεγάλου Κων/νου και τελειωσε επι αυτοκρατορος Ουάλη. Ειχε μηκος πανω απο 1.000μ. απο τα οποια σημερα σωζονται περιπου τα 800μ. Το υψος του ειναι 27μ. Παιρνουμε το τραμ απο το Aksaray και κατεβαινουμε στο Beyazit.                                    
Στην πλατεια του τεμενους καθομαστε να πιουμε λιγο νερο την ωρα που μερικοι μερακληδες βγαζουν τον καημο τους. Απο τον δρομο διπλα στο Πανεπιστημιο, ξεκιναμε να παμε στο τεμενος του Σουλεϊμαν του Μεγαλοπρεπούς.


Περναμε απο μπροστα του και κατευθυνομαστε στα βορειοδυτικα του τεμενους, εξω απο το τειχος. Προσοχή, μην κάνετε το λάθος να καθήσετε ουτε για καφε στα μαγαζιά απέναντι του τζαμιού. Είναι τουριστικές παγίδες (μια σούπα 18 λίρες!)


Εκεί, στο τείχος που περιβάλλει το τέμενος, βρίσκεται ο ταφος του αρχιτεκτονα Mimar Sinan. Ο Sinan ηταν γενιτσαρος Ελληνικης καταγωγης και το ονομα του ηταν Ιωσηφ. Σπουδασε στο παλατι υπο την προστασια του Μεγαλου Βεζυρη Ιμπραημ Παργαλη (επισης Ελληνας).


Ο Sinan υπηρξε, ίσως, ο μεγαλυτερος αρχιτεκτονας της Οθωμανικής Αυτοκρατοριας. Τα εργα του αμετρητα. Εχτισε τεμενη μικρα και μεγαλα, σχολεια, δημοσια λουτρα, πανδοχεια, μαυσωλεια, γεφυρες, νοσοκομεια, υδραγωγεια, κ.α. Οι μεγαλες του ομως καινοτομιες φανηκαν στο χτισιμο των τεμενων. Ο ιδιος ελεγε: "Το τεμενος του Sehzade (διαδοχου) το εχτισα σαν βοηθος, το τεμενος του Σουλειμαν σαν εργατης και το τεμενος του Selim (στην Ανδριανουπολη) σαν μαστορας". Κορυφαια δημιουργια του, συμφωνα με σπουδαιους μελετητες, ειναι αυτό το τεμενος, όπου και θάφτηκε. Φευγουμε απο τον Sinan και κατηφοριζουμε προς τον Κερατιο.


Διασχιζουμε φτωχογειτονιες οι οποιες αποτελουν το συνολο των περιοχων της παλιας Πολης. Γειτονιες που δεν θα δει εκεινο το ειδος τουριστα (πλειοψηφια), που ερχεται στην Κων/πολη για να θαυμασει τα μνημεια, να κανει τις αγορες του, να κανει τις βολτες του στο Ταξιμ και να διασκεδασει στα μπαρ του Beyoglu. Και καλα κανει!


Γιατι οταν οι μερες της εκδρομης ειναι μετρημενες, θελει να τις περασει οπως τις προγραμματισε, οπως νομιζει οτι θα περασει καλυτερα. Υπαρχουν ομως και οι τρελαμενοι με την Κων/πολη, που θελουν να δουν ολη τη ζωη της παλιας Πολης, να μυρισουν ολες τις γειτονιες, να γευτουν την γλυκα της αλλα και την πικρα της.


Να πανε στις απομακρυσμενες γειτονιες, όπου ακομη τα απογευματα της ανοιξης και του καλοκαιριου, οι ηλικιωμενες γυναικες με τις βρακες και τις μαντιλες καθονται στα καρεκλακια τους, μπροστα στα σπιτια τους και κουτσομπολευουν με την διπλανη ή την απεναντι γειτόνισσα. Εκει που τα κοριτσακια καθονται στα σκαλοπατια των σπιτιων , φτιαχνοντας η μια τα μαλλια της αλλης, βαφοντας τα χειλια τους με τις μπογιες του σχολειου. Και τα αγορια ως συνηθως κλωτσουν μια μπαλα και μολις δουνε καποιον ξενο με φωτογραφικη μηχανη, τον περικυκλωνουν, τσιριζοντας ολα μαζι για να τα βγαλει μια φωτογραφια.

Να καθησουν στο καπηλειό μαζι με Τουρκους, να πιουνε κανενα ρακι και να φανε κανενα κεμπαπ με την απαραιτητη συνοδεια της καυτης πιπεριας. Ο ενας δεν γνωριζει την γλωσσα του αλλου, αλλα σιγουρα θα συνεννοηθουν.

Αυτη ειναι η παλια Πολη, αυτη την Πολη λατρευω, εκτός φυσικα απο τα θαυμασια μνημεια της.


Φτανοντας στον Κερατιο πινουμε εναν χυμο απο τον πλανοδιο πωλητη (1L) , εναν πολυ ευγενικο και περιποιημενο νεαρο. Πλησιαζουμε την Γεφυρα του Γαλατα.

Καπου εδω τελειωνει η βολτα μας. Ηταν σιγουρα κουραστικη αλλα νομιζω αξιζε τον κοπο.


Γνωρισαμε καποια μερη, περα απο αυτα που αναφερω και περιγραφω πιο αναλυτικα. Θα το πω για χιλιοστη φορα και ας γινομαι κουραστικος.

Η Πολη θελει πολυ περπατημα για να την δεις, να την νιωσεις, να την καταλαβεις αλλα και να την ευχαριστηθεις.






1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Πραγματικά θέλω να σας συγχαρώ για την όμορφη δουλειά, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, γιατί φαίνεται ότι έχει γίνει με πολύ μεράκι και αγάπη. Να ξέρετε ότι θα το πάρουμε σαν οδηγό μαζί μας στο πρώτο ταξίδι μας στην πόλη.